×

Μήνυμα

EU e-Privacy Directive

This website uses cookies to manage authentication, navigation, and other functions. By using our website, you agree that we can place these types of cookies on your device.

View e-Privacy Directive Documents

You have declined cookies. This decision can be reversed.

Αξιολόγηση Χρήστη: 0 / 5

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά
 

 

Αυτογνωσία και επικοινωνία στην ανθρωποκεντρική προσέγγιση (με γραφή στο λευκό)

Αναστασία Μακράτζη

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

 

 

Αυτογνωσία και επικοινωνία, σήμερα νιώθω την ανάγκη να επικεντρωθώ στην έννοια της επικοινωνίας. Το επόμενο βιβλίο ή κεφάλαιο της σειράς Εν Λευκώ En Lefko ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ” είναι έτοιμο εδώ και αρκετό καιρό, χρειάζονται μόνο οι διορθώσεις πληκτρολόγησης και για αυτό είναι ακόμη “τυφλό”, δεν έχει ξαναδιαβαστεί από εμένα και δεν έχει ανοίξει στους άλλους.

Επικοινωνώ με τον εαυτό μου, επικοινωνώ ME TOΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ μου, επικοινωνώ με θεραπευόμενους, επικοινωνώ με τους άλλους γύρω μου. Υπάρχει διαφορά ή είναι ένα και το αυτό ή είναι το ίδιο ακριβώς; Αν οι άλλοι είναι κομμάτι του ίδιου μου του εαυτού, σύμφωνα με τη θεωρία της ολότητας που υποστηρίζει η ανθρωποκεντρική προσέγγιση, τότε η επικοινωνία με τους άλλους γύρω μας είναι θέμα των άλλων ή θέμα επικοινωνίας με τον ίδιο μου τον εαυτό; Αν δεν μπορώ να επικοινωνήσω με τους άλλους είναι θέμα δικό μου ή των άλλων; Η ανθρωποκεντρική προσέγγιση είναι στην πραγματικότητα η πιο σκληρή αλλά και η πιο απαλή προσέγγιση. Η ανθρωποκεντρική προσέγγιση και αυτό είναι που την κάνει να είναι ένα εξελικτικό στάδιο των άλλων ανθρωπιστικών προσεγγίσεων για την αναγνώριση του τι είναι ο άνθρωπος και πως μπορούμε να βοηθήσουμε στην εξέλιξή του είναι ότι επικεντρώνεται αποκλειστικά και μόνο στο κέντρο στον πυρήνα του ίδιου του ανθρώπου, του θεραπευτή, του παιδαγωγού, του γονιού, όχι με κέντρο τον άνθρωπο, αλλά εργάζεται με το κέντρο του ανθρώπου, του θεραπευτή, του γονιού, του παιδαγωγού. Εκεί είναι και η μεγαλύτερη διαφορά. Οι άλλοι απέναντί μου δεν είναι ένα άλλος, δεν είναι ένα ξένος, δεν είναι ο άλλος, είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου, είναι ένα κομμάτι του δικού μου εαυτού που χρειάζεται να δω, να αντιμετωπίσω, να επικοινωνήσω, να δω ποια είναι τα τυφλά του σημεία, τα σημεία για τα οποία έχω τον άλλο και στέκεται εκεί απέναντί μου. Τι μου καθρεφτίζει, τι μου δείχνει, τι είναι αυτό που θέλει να μου πει για έμενα. Αν αυτό που μου λέει είναι κάτι γνωστό είναι κάτι το οποίο δεν έχω να δουλέψω σε επίπεδο ψυχο-συναισθηματικό τότε όλα είναι εντάξει, η επικοινωνία θα γίνει γρήγορα, θα υπάρξει ροή και κατά συνέπεια θεραπεία, εκπαίδευση, εξέλιξη. Αν υπάρχουν τυφλά σημεία το μόνο που μπορώ να κάνω για να ξεμπλοκάρω την επικοινωνία είναι να δω το δικό μου το σημείο που δεν θέλω να δω, το δικό μου το σημείο που θέλει καθάρισμα, το δικό μου το σημείο που πρέπει να βάλω το δάκτυλο, που πρέπει να ακουμπήσω το χέρι μου για να το ακούσω, να του επιτρέψω να μου μιλήσει, να του επιτρέψω να ανοίξει όπως το μπουμπούκι που ανοίγει σιγά σιγά τα πέταλά του και γίνεται το όμορφο τριαντάφυλλο, που σκορπά γύρω του την ευωδιά και τα χρώματά του και απλά είναι, απλά είναι δεν κάνει τίποτα άλλο. Απλά είναι εκεί που χρειάζεται να είναι, την ώρα που χρειάζεται να είναι, για όση ώρα χρειάζεται να είναι και λέει μόνο όσα χρειάζεται να ειπωθούν.

 

Πολλές φορές θυμώνουμε με αυτά που

οι άλλοι μας λένε, θυμώνουμε με το γεγονός ότι οι άλλοι δεν μας ακούν, ότι οι άλλοι δεν μας καταλαβαίνουν, ότι οι άλλοι δεν είναι εκεί ποτέ για εμάς. Ναι θυμώνουμε γιατί οι άλλοι ποτέ δεν είναι εκεί για τις δικές μας ανάγκες επικοινωνίας. Το ερώτημα μου είναι πόσο χρόνο δίνουμε εμείς στον εαυτό μας για να τον ακούσουμε; Πόσο χρόνο δίνουμε εμείς στον εαυτό μας για να επικοινωνήσουμε μαζί του, για να ακούσουμε αυτά που έχει να μας πει, για να ρίξουμε φως στα κρυφά του σημεία; Αλλά και επιπλέον, είμαστε έτοιμοι για να επικοινωνήσουμε σε βάθος με όλα μας τα κομμάτια, είμαστε έτοιμοι να δούμε όλα μας τα κομμάτια; Μόνο όταν είμαστε έτοιμοι θα ανοίξει η επικοινωνία, έτσι δεν είναι απαραίτητο να θυμώνουμε για την έλλειψη επικοινωνίας. Θυμώνουμε με τον ίδιο μας τον εαυτό και μπλοκάρουμε ακόμη περισσότερο την επικοινωνία. Απλά ας αποδεχτούμε ότι υπάρχει μια πόρτα κλειστή, κάποια πέταλα κλειστά σε ένα ακόμη μπουμπούκι που ετοιμάζεται αργά αργά να ανοίξει τα πέταλά του όταν έρθει η ώρα, όταν είναι έτοιμο και μόνο τότε. Δεν υπάρχει κάτι να θυμώνουμε αλλά ούτε και να φοβόμαστε, η επικοινωνία, η αναγνώριση, η αυτογνωσία το μόνο που μπορεί να αποκαλύψει είναι ένα ακόμη θαυμάσιο κομματάκι του εαυτού μας που κινείται δημιουργικά και δυναμικά στο μονοπάτι της εξέλιξής του.

Σήμερα λοιπόν, ας επιτρέψουμε να ανοίξουν οι πόρτες της επικοινωνίας για να φωτιστούν και να μετασχηματιστούν τα σημεία του εαυτού μας που εμποδίζουν την ισορροπία εσωτερικής και εξωτερικής επικοινωνίας.

 

comments